Gedicht


     GEDICHT


Giovanni Serodine: San Pietro in carcere

 

Oude man, lezend. Het stilste doek in deze zaal:

dikke muren sluiten alle geluiden buiten.

Hier is geen oogcontact. De linkerhand

omklemt het boek, de rechterhand een doodskop:

zijn trouwe vriend en toeverlaat. Bij het licht

van een kaars (enige lichtbron in de uitzichtloze ruimte)

tuurt hij vanonder het woest-doorwoelde haar

door de spleetjes van zijn ogen naar een tekst

die hij allang kan dromen. Op de tafel

ligt een sleutelpaar dat niet op aardse sloten past.

Dit is zijn laatste huis. Hem wacht geen engel,

maar het kruis.


 

 

      

 

 

                  

                          

                        

 

 

 

 

 

 

 

 

© Copyright 2016 Hans Peterse.